Buzz Aldrin sa ein gong at, sett frå det utarste laget av atmosfæren, ser Sumatras regnskogar ut som ein brokkoli; ein metafor som perfekt rommar det visuelle inntrykket av eit samanhengande teppe av trekroner som dekker det kuperte landskapet, og ein grov nedvurdering av det nesten religiøse biletet av regnskogen som verdas lunger. Her vert CO2 anda inn og O2 anda ut i ein rytme som set ein kvar annan organisme i eit ubetydeleg lys. Alle verdas skogar, også våre trauste granskogar er med på kloden sitt andedrett, men regnskogane sitt smålåtne areal rommar i tillegg halvparten av alle artane på jorda. Indonesia, som Sumatra er ein del av, er det landet i verda som husar flest trua pattedyr. Mellom anna den fantastiske Orangutangen. Her, i verdas rikaste økosystemet, skulle eg la meg frakte raskt ned elva under skuggane av eldgamle tre, og kanskje forstå opphavet og inspirasjonen til Mariposagruppa* sin eksistens. Slike tankar fylde tomrommet mellom øyra mine medan brølande jetmotorar sette ein flykropp frå Lion Air ned mot rullebanen som ligg smørt ut mellom palmeplantasjar rundt storbyen Medan, der storsamfunnet har teke ein grådig jafs av den eingong perfekte brokkolien.

Les også: Lær deg eskimorulla

Asahan renn gjennom dette landskapet, om lag midt på Sumatra, i eit område der nokre spreidde landsbyar og gardar er dominert av elva sitt nærvær. Ikkje omvend. Her har elvepadlarar leika i fleire tiår, og tidleg på 2000-talet var dette arena for ein av dei meir berykta elvepadlekonkurransane som har vore helde. På den tida reiste nokre av mine heltar frå ungdomsåra til denne elva for å vinne ære og uvanleg store pengepremiar. I tida etter desse stordomsdagane, har det vore merkeleg stille omkring Asahan, og synet av dei første stryka frå bussvindauget framkalla tankar om å gjenoppdaga ei gløymt perle i verdas vassdragsnatur.