DET SNØR TETT I KJOSEN. Vi ser ingen annan utveg enn å setje opp teltet og kome oss i hus, sjølv om teltet vert dobbelt så tungt å bære neste dag. Vi har spart gram på isøkser og lette stegjarn og lagt att rekene i lake i bilen. Men det har forsvinnande liten effekt så lenge ein skal ha med eit palass av eit Hillebergtelt som i tillegg er vått langt innover i Lyngsalpane.

Ove Petter bryr seg forresten ikkje, han går med Beast-bindingar og har med ei telelinse på eit par kilo som han ikkje kjem til å bruke til noko anna enn å ta bilete av rein. Men no føregrip vi visst historia.   

TURFØLGJET BESTÅR AV TO SUNNMØRINGAR OG EIN SVEITSAR. Planen er å ta med teltet innover Stortinddalen og bli der til vi er tomme for mat, eller til Ove Petter må attende på jobb. Her oppe går vi i alle fall ikkje tomme for fjell. Det er som med den eika i kongsgarden: Høgg du av ei grein, veks det straks ut to nye. Køyrer du ei snørenne i Lyngen, kan du ete norrøna-hua di på at du ser minst ti nye du får lyst på.