Eg er litt i beit for å pisse. Snur meg. Ser ingen. Lagar nokre krusedullar i snøen på botn av quarteren me har trampa opp i ein skavl. Vinden har vore pipetrakkar gjennom skaret, og for ei gong skuld gjort det enkelt for oss. Djupt under skia mine sildrar det i ein bekk som kvirvlar svart i ei lita oppkomme nokre meter nedom landinga. I det eg har skrive initialane mine i snøen, ser eg fem-seks par nikkersstrømper koma fram på rekke over skavlen. Samstundes passerer Robert meg og roterar to gonger over hovuda deira, før eg dreg opp smekken.

Det er enno tidleg i veka, Eidsbugarden hotell er tomt før helga og det blir stelt til personalfest. Me, ja Karl-Kristian Muggerud, Robert Ruud og eg, har vore ute i eit mjølkeglas heile dagen. Det er utfordrande å filme skikøyring i eit høgfjellsområde med snøføyke på linsa. Likevel kjem to skituristar langs den kvistmerkte låma frå nord, med kartmappa innom kvitrima anorakkar. Her finst også mange flate landingar, og Robert melder seg ofte fyrst til å prøve. Kanskje minner dei han om skikøyringa heime i Ål og held heimlengselen på avstand. Kanskje har han som yngstemann ikkje råka uklar med tyngdekrafta enno. Han landar støtt, det synest at han er vand med isete terrengparkar. Når høgtalarrøret hans er tomt for batteri og Vazelina Bilopphøggers stoppar å spele, gjev me oss for dagen. No har me vore her i over ei veke, lenge nok til at me er meir personale enn gjester, og me får vere med på fest. Robert slår ei jente i handbak, eg slår ein svensk kelner i handbak og Karl slår meg i revakrok. Etter dette er me alle fylde med nok pågangsmot til å gå i gang med ei ny veke med filming.

Les også: Vårski i Stryn